Rozwiąż zagadkę chmur siarki na Wenus za pomocą modelu komputerowego

Naukowcy korzystający z nowych metod obliczeniowych uzyskali nowy wgląd w możliwe działanie złożonej atmosfery Wenus.

Wenus Otoczony gęstymi chmurami składającymi się głównie z kwasu siarkowego. Chmury te odbijają większość jasnego światła słonecznego na planecie, co czyni je później najjaśniejszymi obiektami na niebie słońce A Księżyc. Jednak obserwacje statków kosmicznych i naziemnych wykryły również nieznany pochłaniacz promieniowania ultrafioletowego obecny w atmosferze.

Teraz, po zastosowaniu wyrafinowanego modelowania obliczeniowego, zespół naukowców proponuje nową ścieżkę tworzenia dwusiarczku – alotropu siarki złożonego z dwóch atomów siarki – w obrębie Chmury Wenus.

Związane z: 10 dziwnych faktów na temat Wenus

Odsiarczanie prowadzi do powstania innych alotropów siarki, a zatem okresowych lub cyklicznych cząsteczek ośmiu atomów siarki w obrębie Wenusjańska atmosfera. Cząsteczki siarki mogą pochłaniać światło ultrafioletowe.

Zespół proponuje, że dwutlenek siarki (SO2), który rozkłada się pod wpływem światła słonecznego, tworząc tlenek siarki (SO) i tlenek siarki (S2O), zapewnia znacznie szybszą drogę do powstawania dwutlenku siarki niż łączenie oddzielnych atomów siarki.

W tym kontekście bardzo przydatne jest stosowanie metod obliczeniowych, takich jak praca z chemikaliami i Związki znalezione w atmosferze Wenusw tym siarka, chlor i tlen mogą być trudne, a czasem niebezpieczne.

„Po raz pierwszy używamy technik chemii obliczeniowej, aby zidentyfikować najważniejsze reakcje, zamiast czekać na wykonanie pomiarów laboratoryjnych lub używać bardzo nieprecyzyjnych szacunków szybkości niezbadanych reakcji” – powiedział James Lyons, główny naukowiec w Planetary Instytut Nauki i autor artykułu w komunikat prasowy (Otwiera się w nowej karcie).

„To nowa i bardzo potrzebna metoda badania atmosfery Wenus” – dodał Lyons.

Chociaż nie ma jeszcze zgody co do tożsamości absorbentu, jest bardzo prawdopodobne, że w grę wchodzi chemia siarki. Zaproponowano, że alotropy siarki trójatomowej i czteroatomowej, które również składają się z disiarczki, są niejasnym pochłaniaczem promieniowania ultrafioletowego.

Zespół, w skład którego wchodzą również naukowcy z Uniwersytetu w Walencji i Instytutu Chemii Fizycznej Rocasolano w Madrycie (Hiszpania) oraz z Uniwersytetu Pensylwanii, twierdzi, że modele obliczeniowe lub „chemia start-upów” wykorzystywane do identyfikacji potencjalnych interakcji mogą otwórz również drzwi, korzystając z podejścia, aby dowiedzieć się więcej o złożonej chemii Wenus.

Artykuł ukazał się w: Komunikacja przyrodnicza (Otwiera się w nowej karcie).

Śledź nas na Twitterze Umieść tweeta (Otwiera się w nowej karcie) lub na Facebook (Otwiera się w nowej karcie).

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.